Kerstcadeautje
01/01/2015

Sinterklaas was amper het bos uit, op weg naar huis, of de postbode kwam al de eerste kerstkaart brengen. En dat ging maar door. Hij sloeg bijna geen dag over.  Grote kaarten, kleine kaarten, mooie en foeilelijke kaarten. Verweg kaarten  en een hele dikke kaart omdat er een muziekje aan een koortje in zat. Toen de lange rode sok waaraan al die kaarten opgehangen werden bijna vol was, toen  kwam er een fles met een lekker sapje binnen en een Kerstbanketstaaf en een Kerststol en een Kersttak met lichtgevende Kerstlichtjes eraan.

Maar het mooiste cadeautje kwam toen het net weer eens flink regende.
Ze had donker haar, zwarte ogen, tranen op de wangen van de regen en een heel moeilijke naam.
Ze kwam een kerstbakje brengen. Met een witte kaars  en een rode en een zilveren kerstbal erin.
Met een kaart aan een strikje.
‘Van de school’, zei ze, ‘omdat jullie al oud zijn en wij niet’.
Het bakje leek op een klein emmertje. ‘Oost West Thuis Best’ stond erop.  Maar dan in het Engels!
Want  doordat er in het dorp een paar mensen wonen die meer van steenuilen houden dan van kinderen heeft de school  misschien wat weinig leerlingen,  maar die school in Soeren is wel helemaal bij de tijd.
Ik werd er stil van.
Van die wangen en van dat emmertje.
Zo stil dat ik helemaal vergat haar een snoepje aan te bieden of een appel of zoiets.
Stom hè.
Sorry Kayra.

 

Iedereen de beste wensen  voor 2015.
Ook de Steenuilers.
Dick Kool.